Ben küçükken dedem beni kuşum diye severdi…O zamanlar ben dedemlerle yaşardım, annemleri hafta sonu görürdüm .O kadar özgür bir çocukluk geçirdim ki sanırım bütün hayal tohumlarım o zaman ekildi.
Güzel büyük bir evleri vardı ve her yer ağaç doluydu .Meyve ağaçlarıyla çeşit çeşit erik, elma kiraz,dut,ayva ben meyvayı hep ağaçtan yerdim .Ellerim yapış yapış olur hiç yıkamaz üzerime silerdim.Evin arkasında ayva ağacı vardı hiç unutmam çok yüksek değildi ama çok eski bir ağaçtı ilginç bir gövdesi vardı .Öyle ki ben üstünde yaşamaya karar vermiştim bir gün .Ve sonra her öğledenen sonra ayva ağacına çıkar,oraya taşıdığım düşen oyuncaklarımı yeniden itina ile yerlerine ,yani dallarına takar biraz oturur, biraz hayal kurardım. Ordan komşu evin ön kısmı çok güzel görünürdü ara ara biraz onları izlerdim . Babaannemin verdiği meyveyi bitirir , bazen kurabiye bazen başka birşey ama mutlaka o ağacın tepesinde birşeyler yerdim .Dedem sık sık ziyaretime gelir” kuşum benim bugün havalar nasıl senin orda” derdii…
Bir kere bile ”çıkma o ağaca ,düşersin bir yerin acır ”demezdi ;hiç hatırlamıyorum.Hep onaylayıcı ve daha da destekleyiciydi . Babaannemin eski yolluklarını ağacın üzerine katlar bana oturmak için yer yapardı .”böyle daha rahat oturursun” derdii.Bazen oda ağacımın gövdesine yaslanarak oturur ,kasketini yüzüne indirir ,ellerini karnında kavuşturur şekerleme yapardı.
O bana ”kuşum” dedikçe ben bazen kuş olduğumu hayal ederdim ,istesem sanki istediğim her yere uçarak gidebilirmişim gibi hissederdim . Komşunun evini görebilmek bile kuş olmaya yaklaştığım bir adım gibi gelirdi.Ağaçtan hiç normal bir biçimde inmezdim .Ellerimi kollarımı kanat yapar öyle atlardım aşağıya .Genelde toprağı öperek yığılırdım, hiç acımadı derdim :!!!) o düşmelerde canım bazen acısa da hiç önemsemezdim …
Çünkü ben dedemin kuşuydum nasıl olsa bir gün uçmayı öğrenecektim.
Bir gün YILLAR SONRA BAŞKA BİR ÜLKEDE BAŞKA TOPRAKLARDA YAŞAMAYA BAŞLADIK O AĞAÇLI EVDEN ÇOOK UZAKLARDAYDIK ÖYLESİNE BİR GÜNDE ”deden kuş oldu cennete uçtu ”dediler.
Ben bir süre cennete sadece kuşlar gidebilir diye hayal ettim sonra büyümeye başladım hiç ağaca çıkmadan geçti yıllar .

Ne zaman kuş görsem dedeme selam söylerim.Kuşlar cennetin kapısına kadar gider dedeme selamımı söylerler diye hayal ederim .
Belki 30 yaşımdayım ama hala buna inanırım .Bazen inanmak istediğim şeye inanma özgürlüğümü sonuna kadar kullanırım .

Geçen gün ayva ağacımın dallarını yapmaya çalıştım TAVUK PARÇALARINDAN sonra da dedemi misafir ettim ağacımda; bak dedim artık bende anne oldum, benimde bir kuşum var sen ,nasılsın ?Cennet dedikleri kadar güzelmiii ?Babaannem yanın da mı ? Onuda getir, onuda çok özledim.

Başka bir gün bir araya geldik ;
Ben, dedem, babaannem ,KÜÇÜK ŞEF ,öMER
Bakın dedim bu Ömer beni sizin
KADAR SEVEN BİR ADAM BULDUM
BANA VE HAYALLERİME sizin kadar İNANAN BİRİ
benim için endişelenmeyin
başarmak istediklerim için çok çaba gösteriyorum ama onun dışında çok mutluyum inanın ki
Start Slide Show with PicLens Lite