NeşeliYemekler.comhayalci bir annenin oyun alanı

Can Dündar
can.dundar@e-kolay.net

Yazının kaynağına gitmek için tıklayınız…

………………..“Yokluğum” dediği, “varlığı” aslında…
Belki de ilk kez kendisi için “var” olduğu saatler…
O adada tanışıp sevdiği kıza, “görmediği hiçbir şeye inanmadığını” söyleyince şu cevabı alıyor:
“Bense sadece görmediklerime inanırım:
Tanrı, aşk, yaşam gibi…”Oysa hayat, kendisine rağmen plan yapılmasından hiç hoşlanmazdı.
Onun, başka bir “son” planı vardı.
* * *
O yüzden, siz siz olun, hiçbir şey için “son” demeyin.
Neyin gerçekten “son” olduğunu bilemezsiniz.
Hayat bazen, sonuncuyu çoktan yaşatmıştır size, esaslı bir finali bile çok görür; bazense “Bir daha olmaz” zannettiğiniz şeyi, ummadık anda karşınıza çıkarıverir.
En iyisi, her şarkıya son kez dinler gibi kulak vermek, her baharı bir dahakini göremeyecekmiş gibi içine çekmek, her dostla, ana babayla son buluşmaymış gibi sımsıcak kucaklaşabilmek, her aşkı en sonuncuymuş gibi doyasıya yaşayabilmektir.

bu yazın en neşeli anıları

ilk öğretmenleri

ilk sahne 

yağmur da denize girmek

Start Slide Show with PicLens Lite